Terazide Sabırsız Ağırlık

Akşamın hayırlı olsun. Ben Münevver. Fincanı çevirip tabağın üstüne kapatıyorum, telvenin yavaş yavaş süzülmesini bekliyoruz. Sen de elindeki işi bir an bırak, omuzlarını indir. Kapalı bir fincan, günün gürültüsünü bir kenara koymanın en eski yoludur. Bu akşam telve bana tuhaf bir şey gösteriyor. Bir yanda saatin ağır ağır ilerleyişi var, öbür yanda bir an önce görünür olma isteği. Perşembe akşamı olduğu için sabırsızlık da masada oturuyor. Fincanın ruh tezi şu: Sabırsızlıkla sabır, aynı terazide kendi ağırlığını arıyor. Hangisinin ağır bastığını birlikte okuyacağız. Acele etmeyeceğiz. Terazi hâlâ elimizde.

Önce fincanın kenarına bakalım. Orada dünden kalan ince, kıvrık bir iz var. Bir bekleyişin izi bu. Birkaç gündür çok kişi aynı nefesi tutuyor gibi. Işıklı bir meydan düşün. Binlerce göz aynı noktaya çevrilmiş, kimse yutkunmaya cesaret edemiyor. O nefes tutuşun bir çeşidi evlerde de yaşanıyor. Yeni çıkacak parlak bir şeyin haberini beklemek, bir ayrıntının sızmasını merak etmek, yaklaşan bir günü kafada çevirip durmak. Hepsi aynı kıvrımın içinde. Bekleyiş yorucudur. Hem de hiçbir şey yapmıyormuşsun gibi görünürken yorucudur. Çünkü zihin koşar, bedenin ise oturduğu yerde kalır. Bunun hakkını vermek lazım. Yorulduysan haklısın. Ama kenardaki iz kesilmiyor, incelerek yukarı doğru açılıyor. Yani bu bekleyiş, bir yerde yola dönüşecek gibi duruyor. Fincan henüz ihtimali gösteriyor, hükmü değil. Şimdilik nefes almayı unutma.

Gelelim telvenin ortasına, günün asıl gerilimine. Burada iki küme karşı karşıya duruyor. Birinci kümede alkış var. Bir meydanın ışıkları, haftanın en iyisi seçilen birine uzatılan çiçekler, elde tutulan yeni ve parlak şeylerin hevesi. Hepsinin ortak sözü şu: Beni gör. İkinci kümede ise sessiz bir hesap var. Bir takvim yaprağının ucunda bekleyen terazi, emeklilik çağındakilerin hesabına bakan sabırlı gözler, nüfusun yaşlanırken çocuk seslerinin seyrekleşmesi. Bir de ağır bir ocağın soluklanmaya çekilmesi var. Orada çalışan ellerin hissettiği o belirsizlik, kimsenin sesini yükseltmeden taşıdığı bir yük. Bu iki küme yan yana durunca fincan şunu söylüyor. Görünmek isteyen yürek ile yaşlanmaya, azalmaya, ağırlaşmaya bakan yürek aynı odada oturuyor. Belki sen de bugün tam böyle bir iki arada kaldın. Bir yanın bir şeyi hemen göstermek istedi, öbür yanın biraz daha beklemeyi seçti. Belki bir mesaja hemen cevap yazmak istedin, sonra silip bıraktın. Belki bir odanın sessizliğine bakıp içinden bir şey kıpırdadı. Bunlar zayıflık değil. Bunlar terazinin iki kefesi. Fincan bu akşam kefelerden birini yere indirmeni istemiyor. Yalnızca ikisinin de var olduğunu görmeni istiyor. Rüzgâr dengeyi seven yönden esiyor. Telvenin ortasındaki çizgi de tam ortadan geçiyor, ne sola ne sağa yatık.

Şimdi fincanın kulbuna yaklaşıyoruz. Kulp tutunulan yerdir. Aidiyetin, emeğin, ortak heyecanın yeri. Burada küçük bir mesel çıkıyor. Aynı apartmanın iki penceresi varmış. Üst kattaki pencerede akşam olunca ışıklar hep aynı anda yanarmış, çünkü bütün aile aynı sahneyi bekliyormuş. Alt kattaki pencerede ise masa lambası tek başına yanarmış, orada biri sessizce bir işin ayrıntısıyla uğraşırmış. Bir gün iki pencere birbirine bakmış. Üstteki alttakine alkışın yankısını, alttaki üsttekine lambanın huzurunu fısıldamış. İkisi de aynı apartmanın çatısı altındaymış. Fincan der ki: Ortak heyecan da yalnız emek de aynı çatıyı paylaşır. İnsan bazen bir kalabalığın içinde, bazen bir lambanın altında kendisi olur. Aidiyet her zaman gürültüyle gelmez. Bir omuzun yanında sessizce durmak da aidiyettir. Bir işi sabırla bitirenin kapısı çalındığında, ortak sevinç de oradan içeri girer. Bugün bir yerde birlikte heyecanlandıysan ne mutlu sana. Bugün tek başına bir işin ucunu tuttuysan, onun da kulpta yeri var. İkisi de fincanı taşıyor.

Şimdi fincanı bırakıp tabağı elime alıyorum. Tabak vedaların, kapanan dönemlerin yeridir. Orada aralık kalmış bir kapı görüyorum. Bir hikâyeden biri yavaşça çekilmiş, arkasından ince bir ses kalmış. Alışılmış bir yüze veda etmek, o yüz bir ekranda olsa bile, içte küçük bir boşluk açar. Bunu küçümseme. Tabağın kenarında ayrıca bir saat izi var. İkindi vaktinin, günün ağırlığının biraz dinlendiği o ince aralığın izi. Günün ritmini tutan her şey, insana ne zaman duracağını hatırlatır. Bırakılacak yük de burada. Bu hafta hep bir şeyin sonunu beklemek zorunda kalmak, yükün en ağırı. Tabak diyor ki: Sonu beklemeyi bırak, bir sonraki küçük adımı al. Kapı aralık kaldıysa zorlamana gerek yok. Kapı kendi ağırlığıyla ya kapanır ya açılır. Senin işin eşikte ayağını sağlam basmak.

Şimdi fincanın dibinden göğe geçiyoruz. Dipte sakin bir çizgi var, gökte ise yaklaşan bir kapı. Dört gün sonra, dokuz Kasım'da, Akrep burcunda yeni ay var. Akrep yüzeyin altına bakan burçtur. Saklı isteklerin, söylenmemiş niyetlerin, eski kabuğun çatlayıp yenisine yer açtığı yerdir. Yeni ay bir tohum gecesi. Tohum toprağın altında hiç ses çıkarmaz ama en çok orada çalışır. Bu yüzden önümüzdeki dört gün, hamle günlerinden çok dinleme günleri. Ne istediğini kendine fısıldamak için fırsat. Acele edip bağırmanın zamanı değil. Sonra sekiz gün sonra, on üç Kasım'da, Merkür düz harekete geçiyor. Geri gidiş bitiyor. Söz, mesaj ve anlaşmalarda dolanmış düğümler gevşemeye başlıyor. Bu, bütün mesajların bir anda doğru gideceği anlamına gelmez. Ama zemin konuşmaya müsaitleşiyor. Yazılmamış bir cümle varsa, ona o günlerde ışık yanabilir. Ne zaman sabretmeli diye sorarsan, yeni ayın tohum günlerinde sabret. Ne zaman hamle yapmalı diye sorarsan, düğüm çözülmeye başladığında, yumuşak ve net bir cümleyle yaklaş. Ayrıca dokuz gün sonra, on dört Kasım'da, Venüs Terazi burcunda düz harekete geçiyor, askıdaki gönül terazisi yerine oturmaya başlıyor. On bir gün sonra, on altı Kasım'da, Aslan burcunda Mars ile Jüpiter kavuşuyor. Cesaretle büyüme isteği el sıkışıyor, evlerde okulun ara tatiliyle sabah telaşı da yavaşlıyor.

Şimdi dört unsura birer kısa not bırakıyorum. Ateş burçları, Koç, Aslan ve Yay. Sizin yaklaşan günün Aslan'da, on altı Kasım'da. Mars ile Jüpiter el sıkışırken sahne ışığı size dönüyor. Kıvılcımı kısmadan ama gürültüsüz taşıyın. Toprak burçları, Boğa, Başak ve Oğlak. Ayrıntıya meraklı elleriniz bu hafta masaya bir şeyler dizmek isteyecek. Önce temeli yoklayın. Hava burçları, İkizler, Terazi ve Kova. Terazi, on dört Kasım'da Venüs'ün düz yürüyüşüyle selamlanıyor. Gönül kefeniz yerine oturmaya hazırlanıyor, cümleleriniz de hafifliyor. Su burçları, Yengeç, Akrep ve Balık. Akrep, yeni ay doğrudan sizin kapınızda, dokuz Kasım'da. Kabuğun altındaki isteği duymak için suyun dibine bakmak yeter. Yengeç ve Balık, siz de bu derinlikten pay alıyorsunuz. Yavaş yürüyün.

Gece görevine gelelim. Otuz saniye sürecek, söz veriyorum. Bir kâğıt parçası al. Bu hafta ertelediğin tek bir cümleyi yaz. Bir özür olabilir, bir teşekkür olabilir, bir hayır ya da bir evet. Uzun yazma, tek cümle yeter. Sonra kâğıda bir kere sesli bak ve masa lambasının altına koy. Göndermek zorunda değilsin. Sadece cümlenin var olduğunu bil. Yarın sabah ona bir daha bakarsın, belki yumuşatırsın, belki olduğu gibi bırakırsın. Fincan bu gece bu kadarını söylüyor. Telven tatlı, yolun açık olsun.