Zemini yoklayan adım

Akşamın hayırlı olsun. Ben Münevver. Fincanı önüme alıyorum, üç kere çeviriyorum, sonra ters koyuyorum. Telve kendi yoluna dağılsın diye biraz bekliyorum. Çarşamba akşamı bu, haftanın tam ortası. Denge en çok bugün sınanır. Fincanda üç şey görüyorum. Çağrılmayı bekleyen bir el var. Ayağının altındaki zemini yoklayan bir adım var. Bir de kâğıda geçmeyi bekleyen bir söz var. Hepsinin ortak duygusu şu: ayağının bastığı zemini yoklamakla çağrılmayı beklemek aynı akşamın iki ağırlığıdır. Denge, ikisinden de elini çekmeden durabilmektir. Gel, telveye birlikte bakalım.

Önce fincanın kenarına bakıyorum. Orada son günlerden kalan ince bir iz var. Gün batarken vaktin çağrısını bekleyen kalabalığın izi bu. Hepimiz günde bir kere duruyoruz aslında. Kimi saatine bakıyor, kimi pencereye. Yorgun bir günün ardından o küçük duraksama, insanın kendine verdiği bir ödünç mola gibi. Kenarda bir de bekleyiş görüyorum. Uzun zamandır hazırlanan, perdesi bir türlü açılmayan büyük bir çıkış için biriken sabırsızlık bu. İnsan beklerken yoruluyor, bunu biliyorum. Bir de tanıdık bir yüzün kaç yaşında olduğunu merak etmek var. Fincanda bu merak, kendi yaşını tartmanın dolambaçlı yolu gibi duruyor. Başkasının yılına bakarken kendi yılımızı sayarız. Kimse bundan utanmasın. Elinde olan, bugünün kendisi. Yaş da bir tür eşya, sırtta taşınıyor, ama kıymetini bilen onu hafif taşıyor.

Şimdi telvenin ortasına iniyorum. Günün ana gerilimi burada duruyor. Fincanın bir yanında çağrı var. Bir kapı çalınmayı, bir isim anılmayı bekliyor. Çağrılan sevinirken çağrılmayan sessizce odasına çekiliyor. Bu sessizlik küçümsenecek bir şey değil. Onun da bir ağırlığı var ve bu ağırlığın hakkı verilmeli. Fincanın öbür yanında zemin var. Ayağın nereye basacak, altı sağlam mı, yoksa eski bir çatlak mı gizli? Yeni bir yere gitme ihtimali, eski bir sakatlığın izi, o izin kime ait olduğu tartışması hep burada. Zemin konuşuluyor, çünkü herkes adımını atmadan önce yerin sağlam olmasını istiyor. İki yan birbirine bakıyor. Biri bekliyor, öbürü yokluyor. Belki sen de bugün böyle bir ikilemin içindesin. Bir mesaja ya da bir telefona gözün takıldı. Aynı anda ayağının altında bir şeyi yokladın. Şunu söylemeliyim: bu iki hâl birbirinin düşmanı değil. Çağrı senin elinde değil, bunu bırakabilirsin. Zemin ise kısmen senin elinde. Onu yoklamak, ışığı açmak, gerekirse adımını küçültmek sana kalıyor. Elinde olanla olmayanı ayırdığın an, omuzların biraz iner. Çağrının gelip gelmeyeceğine fincan karar vermiyor. Yalnız şunu gösteriyor: bekleyen kişi de bir yol alıyor. Ona dönüp bakmak yeter. Olayın kendisi değil, ona yüklediğin anlam seni taşır ya da yorar. Bu akşam anlamı biraz hafifletmeyi dene.

Fincanın kulpuna yaklaşıyorum. Orada ortak bir heyecan, bir aidiyet duygusu var. Birlikte nefes tutmanın, aynı sofraya oturmanın sıcaklığı bu. Bir de emek görüyorum. Sessiz, kimsenin alkışlamadığı bir emek. Burada küçük bir gözlem anlatayım. Bir sokakta iki ev karşı karşıya durur. Birinin penceresinden bir akşam yemek kokusu, ötekinden bir ezgi sızar. İki ev birbirini tanımaz. Ama her akşam aynı saatte ikisinin de lambası yanar. Bir gün biri perdeyi aralar, öbürü de aralar. Hiçbir şey söylenmez. Sadece iki ışık, aynı gecenin içinde birbirini fark eder. O gece iki ev de biraz daha az yalnızdır. Kulpta gördüğüm bu. Aidiyet, bazen yüksek sesli bir kalabalık değildir. Karşı penceredeki ışığa bakıp başını sallamaktır. Emeğin de böyle bir karşılığı vardır. Yaptığın işi herkes görmese de bir yerde biri lambanı fark eder. Nasip dediğimiz şey belki biraz bu: emeğin, kendinden büyük bir düzenin içinde yerini bulması. Sen yalnız kendi lambanı yakmaya bak.

Şimdi fincanı bırakıp tabağı elime alıyorum. Tabakta vedalar ve kapanan dönemler dururlar. Bir bekleyiş sona eriyor, bir sayfa çevriliyor. Kimi zaman bir şeyin bittiğini ancak boş tabağa bakınca anlarız. Burada ayrıca geride bırakılacak sözün gölgesi var. İnsan bazen niyetini, dileğini, sevdiklerine emanet etmek istediklerini kâğıda geçirmek ister. Bu bir son değil, bir düzen duygusu. Defterini toparlamak gibi. Bırakılacak yük de burada: bir cevabı hemen almak zorunda olmak. O yükü tabağın kenarına koyabilirsin. Akşam, günün muhasebesini yapmak için iyi bir zaman. Ne taşıdım, ne bıraktım, diye bakarsın. Tabak seni yargılamaz, yalnızca ne kaldığını gösterir.

Fincanın dibine iniyorum, oradan göğe çıkıyorum. Çarşamba denge istiyor, gökyüzü de bu akşam dengeyi sözle kuruyor. İki gün sonra, on üç Kasım'da Merkür düz harekete geçiyor. Geri gidişi bitiyor. Merkür söz, mesaj ve anlaşmaların gezegenidir. Son haftalarda düğümlenen cümleler, yarım kalan cevaplar, yanlış anlaşılan satırlar yavaş yavaş çözülmeye başlıyor. Henüz her şey berraklaşmış değil. Ama zemin konuşmaya müsaitleşiyor. Bu yüzden şimdilik acele etme. Yazacağın mesajı iki gün beklet, düğümün gevşemesine fırsat ver. Bu, sabretme zamanı. Hemen ardından, üç gün sonra, on dört Kasım'da Venüs Terazi burcunda düz harekete geçiyor. Gönül terazisi yerine oturuyor. Askıda kalan ilişkiler, yarım bırakılan uzlaşmalar bir ağırlık buluyor. Burada hamle etme ritmi başlıyor. Önce söz, sonra gönül. Beş gün sonra, on altı Kasım'da Aslan burcunda Mars ile Jüpiter kavuşuyor. Cesaretle büyüme isteği el sıkışıyor. Sahneye çıkma hevesi artıyor. Aynı gün okulların ara tatili başlıyor. Evlerde sabah telaşı yavaşlıyor ve çocuk sesi eve doluyor. Sabırla hamle arasındaki sıra şöyle: önce Merkür'ün düğümünü çözmesini bekle, sonra Venüs'le gönlünü tart, sonra Aslan'daki cesaretle adımını at. Fincan bu sırayı gösteriyor. Rüzgâr arkandan esmeye hazırlanıyor, ama yelkeni sen açacaksın.

Şimdi dört unsura birer not bırakıyorum. Ateş burçları, Koç, Aslan, Yay. Mars ile Jüpiter'in buluşması sizin avluda oluyor. Aslan, bu kavuşma özellikle seni selamlıyor. Cesaretini göster, ama kimseyi ezme. Koç ve Yay, siz de bir adım öne çıkabilirsiniz. Toprak burçları, Boğa, Başak, Oğlak. Acele yok, ayrıntı sizde. Başak, ayın sonunda Mars'ın kapına geleceğini bil. Dağılanı toplama gücü sende büyüyecek. Hava burçları, İkizler, Terazi, Kova. Sözün düğümü sizde çözülüyor. Terazi, Venüs senin kefende düzeliyor. Gönül terazin yerine oturuyor. Su burçları, Yengeç, Akrep, Balık. Siz bekleyişi iyi bilirsiniz. Bu akşam beklemeyi bir erdem gibi taşıyın ve zeminin sağlam olduğunu kendinize hatırlatın.

Bu gece için otuz saniyelik küçük bir görevim var. Ayakkabılarını eşiğe düzgünce diz. Her çifte bakarken yarın gideceğin yolun adını içinden bir kere söyle. Zemin senin ayağını tanıyor. Sen de onu tanıyorsun. Gerisini hayırlısına bırak. Yarın bir kapı açılırsa ne âlâ. Açılmazsa sen kendi kapını aralarsın. Fincan bu gece bu kadarını söylüyor. Telven tatlı, yolun açık olsun.